14-08-06

13 augustus : Powerman Geel

Na de SP van Antoing was de moral er helemaal terug, het goede resultaat bevestigen was nu de boodschap. Op 5 augustus hebben Koen en ik samen de Sean Kelly Classic gereden in de Ardennen. Het werd voor mij een zeer stevige training (iets meer dan 30 km/u gemiddeld op een parcours met 2300 hoogtemeters op 127 km) met een goed gevoel want tot op het einde kon ik het hoge tempo volhouden. Koen is zeker en vast nog beter op dreef dan vorig jaar, dus winst in Zofingen is voor hem dit jaar zeker geen illusie ! Met nog 2 zwaardere looptrainingen (7x1000m in 3'15) en nadien voldoende rust moest ik klaar zijn voor de Powerman van Geel. Tegen de verwachtingen in was het weer prima : zonnig en niet te warm. Zoals gebruikelijk liepen de snelste atleten al snel weg en vormde er zich een groep van zo'n 15 achtervolgers. Na 3 km besloot ik het tempo op te drijven om wat ballast af te schudden en nog eens 3 km verder waren we nog met 9. Ploegmaat Benny Coopmans nam het kopwerk over en tegen de wissel waren we er nog eentje kwijt, zodat we wisselden op de plaatsen 11 tot en met 18. Het lopen was vlot gegaan zonder diep te moeten gaan. Tijdens de eerste fietskilometers viel er een enkeling weg, en Huyberechts koos meteen het hazenpad om naar de 3e plaats te fietsen. Ik kon het tempo vrij goed volgen maar echt super voelde ik me niet echt, in de derde ronde trachtte de groep aan te pikken bij 2 buitenlandse atleten die ons voorbijsnelden en toen moest ik zelfs passen, ik zat op mijn limiet. Op karakter kon ik nadien het gaatje van 80 meter toch opnieuw dichtrijden en gelukkig stokte het tempo wat. Intussen was mijn energiegel gaan vliegen zodat ik de wedstrijd maar moest zien te overleven op twee drinkbussen... Was er een verband of niet, op het einde van de derde ronde ritste ik mijn veel te nauw aansluitend wedstrijdpakje volledig open en het ging nadien veel beter. Het tempo was er in de groep volledig uit en ik trachtte het tempo in de groep te houden. Aangezien de anderen niet echt meer wilden of konden doorrijden besloot ik in de laatste ronde de gashendel open te draaien. Kilometers lang hing de groep op 50 à 80 meter, ik hoopte dat het zou breken maar dat was niet het geval zodat ik toch opnieuw inhield. Maar opnieuw stokte het tempo volkomen zodat ik opnieuw demarreerde. Aanvankelijk bleven de anderen opnieuw op zo'n 75 meter hangen maar in de laatste 3 kilometer kon ik dan toch een halve minuut bij elkaar fietsen en dus wisselen met een lichte voorsprong. Net bij de wissel haalde ik ook Geerinckx in. Ik hoopte dat de kloof met de fietsers die ons ingehaald hadden niet te groot was, want ik had nog de moral om die te remonteren. Ik wisselde namelijk op positie 13 en wie weet zat de top 10 er nog wel in... Helaas had ik snel door dat het noppes zou worden want opnieuw stak de gevreesde pijn aan het middenrif op waardoor ik onmogelijk diep kon adem halen. Op die manier was mijn voorsprong er heel snel weer aan en ik leek wel stil te staan toen de anderen van het groepje mij weer inhaalden. Elke poging om te versnellen werd meteen afgestraft met ademhalingskrampen, het leek wel of ik reeds aan het loslopen was. Na 4 km heb ik bij de drinkpost dan eventjes gewandeld en dan heel geleidelijk het tempo opgedreven en als bij wonder begon het terug vlot te draaien. Ondertussen was ik afgezakt naar plaats 18 maar ik vatte weer moed, je weet immers nooit wat er nog te rapen valt op het einde van zo'n wedstrijd. Op karakter kon ik dan toch nog een mooi tempo lopen en Benny Coopmans kwam langzaam aan weer in het zicht. De Nederlanders Van Den Bogerd (in juni in Lelystad nog veel te snel voor mij) kon ik voorbijsnellen, Bernus Geerinckx stond volkomen geparkeerd en de Fransman Rolin had ik in de slotkilometer te pakken, ploegmaat Benny bleef nog buiten schot. Op die manier haalde ik nog net de top 15, ontgoocheld omdat die ademhalingsproblemen alweer het wedstrijdeinde verknoeiden. Ik geef toch mijn te nauw aansluitend wedstrijdpakje de schuld, vroeger had ik nauwelijks last en de kledij is in feite het enige dat anders is dan voorheen... Een dag later bekijk ik het wel wat anders : positief was het feit dat ik op het einde van de fietsproef in feite nog overschot had en dat ik bij het laatste lopen mijzelf heb kunnen herpakken. Als 8e Belg eindigen is daarenboven niet echt pover te noemen, maar als je de lat voor jezelf wat hoger legt, is de kans dat je ontgoocheld bent uiteraard groter...

15:10 Gepost door Dirk in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

gefeliciteerd Hoi Dirk,
Proficiat met je mooie prestaties inje laatste twee duatlons.Prettig lezen die verslagjes.Ik maak eruit op dat je je geweldig amuseert.Enne,op 10 september zul je ons toh een beetje sparen hé.
Groeten Chris en Sabine

Gepost door: chris | 15-08-06

De commentaren zijn gesloten.