29-05-06

27 mei 2006 : ZEGE in de "wijkloop nieuwe stad"

Tegenwoordig doet het weer meer denken aan begin april dan aan eind mei : dagelijks een portie regen en de zomerkledij blijft werkloos in de kast. Twee geplande ritten in de Ardennen heb ik op die manier laten schieten, ik had weinig zin om in een hondenweer enkele uren te bibberen op de fiets... Zaterdag heb ik dan meegedaan in een manche van het Oostends Loopcriterium, vlakbij huis want ik ben gewoon naar de start gelopen. Het bleek dat de absolute toppers afwezig waren, mijn naaste concurrenten had ik een week terug achter mij kunnen houden, dus kon en moest ik eigenlijk voor de zege gaan ! Al snel na de start bleven we met 4 over en ik liet het initiatief aan de anderen. Zoals gewoonlijk gaat het mij in het begin altijd meer dan snel genoeg, meer dan volgen zat er niet in. Halfweg de 12,3 km voelde ik mij goed en achtte ik mijn moment gekomen, dus met een forse tempoversnelling trachtte ik de rest af te schudden. Yves Van Herreweghe beet zich vast in mijn spoor, de twee anderen haakten direct af. Ik besloot niet te minderen, in de hoop dat Yves eerst zou kraken en na een kilometer moest hij toch een gaatje laten. Eens de kloof geslagen kon ik gelukkig wat minderen want ik was toch een eind in het rood geweest. Eerst bleef mijn voorsprong gelijk, een tiental seconden, maar in de laatste kilometers kon ik toch nog wat meer afstand nemen om met zo'n 25 seconden voorsprong te winnen in een tijd van 41'45", een tijd om opnieuw tevreden mee te zijn gezien de wind en het wisselende tempo. Uitslag zoals steeds via http://www.sport-oostende.be/pages/loopcriterium.html

14:24 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-05-06

Keignaertloop 19 mei 2006

Vorige vrijdag heb ik meegedaan aan de Keignaertloop te Zandvoorde (zie www.keignaertloop.be ), een wedstrijd van het Oostends Loopcriterium. Na een rustige week met slechts 1 loop- en fietstraining stond ik fris aan de start. De startsnelheid is nog een "probleem" want ik kon de eerste 10 niet echt volgen. Na 1 km zat ik echter op plaats 7, soms beukend tegen de wind want die waaide wel heel hard ! Ik kon mooi gelijkmatig lopen, de hartslag bleef onder controle en halfweg kon ik naar plaats 5 opschuiven. De loper die ik na 6 km bijbeende stapte uit de wedstrijd en kort voor de meet raapte ik zowaar Jurgen Dereere op, die blijkbaar op reserve liep en het laatste stuk zelfs vertraagde, met als resultaat dat ik als 3e eindigde en zelfs eerste in mijn categorie (Heren 2, geboortejaar 1962-1971, ik word dus toch oud...). Heel tevreden, want beter kon het niet en de progressie is er zoals verwacht nog steeds, dus het recept van weinig kilometers maar veel kwaliteit zal ik aanhouden.

15:11 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-05-06

Waar zijn de duatlons ?

Tja, de wedstrijdkalender zit maar slecht in mekaar blijkbaar : behalve een recreatieve duatlon op 5 juni in Elsegem, is het al wachten tot begin juli voor de volgende SP-manche te Kortrijk. Best vervelend als de goede vorm er is. De voorbije Powerman was eigenlijk snel verteerd, de snelle groepsrit op woensdagavond vormde geen enkel probleem maar ik heb me tot de laatste 15 km gedeisd gehouden. Op vrijdag naar Gent met de fiets en terug en enkele snelle stukken ingelast waar ik toch 42 haalde met een lichte tegenwind ! Zaterdag 13 mei heb ik dan een eerste loopintervaltraining gedaan, namelijk 5x 800m met 400m rustig ertussen, dit op een verlaten atletiekpiste in Stene (best handig, zo vlakbij !). Ik heb meteen ondervonden dat die intervaltrainingen broodnodig zijn want waar ik vroeger makkelijk rond 2'24 liep, begon ik nu met een ontstellende 2'42, wat ik geleidelijk kon terugbrengen naar pakweg 2'34. Het zal nu wel snel beteren, al let ik erop om voldoende rust in te bouwen, ik heb nu al genoeg blessures gehad. Het motto wordt dan ook : wat minder loopkilometers, maar zoveel mogelijk kwaliteit, lees tempoloop, interval of lange duur.

18:04 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-05-06

Powerman Weiswampach 7 mei 2006

Zondag was het dan eindelijk zover : nog eens aan de start van een “klassieke” Powerman. Voor het seizoen had ik deze wedstrijd als doel aangestipt, maar na de loopblessure alweer geschrapt, en – om een lang verhaal kort te maken – na een (te ?) korte inloopperiode opnieuw op de agenda gezet.De verwachtingen leg je dan eerst niet te hoog, maar als het gevoel op training heel goed is, ga je onbewust toch weer (te ?) veel verlangen…Onder een warm zonnetje maar met een fikse ZO-wind startten we met een hele bende. Ik startte zoals gewoonlijk zeer rustig, zowat rond de 50e – 60e positie, om dan na een 500m te beginnen opschuiven. De kop van de wedstrijd liep eigenlijk niet veel verder, zij waren ook relatief rustig gestart.Ik kwam dan bij Pieter en samen schoven we wat op tot bij een groepje met Lievens, Claisse en een hoop anderen. Bij het ingaan van de 2de ronde ging het tempo op het klimmetje omhoog en blijkbaar liepen we met een vijftal weg en tot mijn verbazing was Pieter er niet meer bij. Doseerde hij zo goed ?Ik lette op mijn hartslag en was hoogstens een half minuutje in het rood geweest op één van de hellingen, dus de overgang naar het fietsen mocht geen probleem opleveren.Na een vlotte wissel in 30e positie werd ons onmiddellijk een toch wel steile helling voorgeschoteld en de benen voelden goed aan. Lievens en Claisse reden de helling op alsof de meet boven lag, maar vielen nog voor de top stil zodat ik geen voeling verloor. Ik kon met een goed gevoel het tempo volgen en op de 2e helling, die zo’n 3 kilometer lang was, voelde ik dat het geen probleem zo worden om deze groep te volgen. Ik had me achteraan gehouden en dat was wel een fout(je) want in de afdaling naar Weiswampach moest ik een klein gaatje laten omdat ik het parcours niet verkend had en dus de bochten niet echt goed kon inschatten.Na de wisselzone en de steile klim, die mij minder goed lag dan de langere helling, moest ik dus zo’n 150 meter dichtrijden. Het feit dat dat vrij vlot lukte (op de tweede helling reed ik de hele groep voorbij om vooraan te zitten) stemde mij optimistisch voor het vervolg.Maar dan ging het plots minder : ik kreeg last aan de maag en daardoor ook met de ademhaling. Veel te veel koolhydraten ingenomen ! Een domme (her)beginnersfout. Ik was vooraf te bezorgd dat ik een klop van de honger zou krijgen en heb dus teveel suikers ingenomen. In het vervolg dus weer met een dorstlesser onderweg in plaats van een energiedrank.Ik blokkeerde halverwege de derde ronde en moest de bende, die steeds meer begon te stayeren, op de klim laten gaan. Ik verstond er eerst niets van : ik was niet in het rood geweest, heb meer dan genoeg kilometers in de benen, we waren pas anderhalf uur onderweg en ik kon niet meer volgen ?? Het was maar verderop dat ik mij realiseerde dat ik geen slok van die drank meer binnen kon krijgen. Water, dat moest ik hebben ! Na een gedwongen recuperatieperiode waarin ik de groep in de verte zag wegrijden, kwam ik er wat door maar de hartslag wou toch niet echt meer tot 170 klimmen.Na terug een vlotte wissel begon ik als 23e aan de laatste beproeving, nog eens 10 kilometer lopen. De moral stond al niet zo hoog meer maar op de koop toe ging het nu nog slechter ! Boven HF 140 kreeg ik niet te houden pijn aan het middenrif. Ik strompelde dus de hellingen omhoog en zelfs in de afdalingen moest ik inhouden. Toch gingen mij slechts 2 atleten voorbij, maar op de open vlakte zag ik dat er nog een vijftal op weg was.Na 4 km moest ik zelfs even wandelen in de hoop op die manier de pijn aan het middenrif kwijt te zijn. Het lukte blijkbaar, want de tweede loopronde ging een stuk vlotter, de hartslag kon weer omhoog zonder pijn, en dus ging ook het tempo omhoog. De tweede ronde liep ik op die manier zowat twee minuten sneller dan de eerste, met als gevolg dat ik ook niet meer werd ingehaald.Licht ontgoocheld kwam ik als 24e over de meet, ontgoocheld in het besef dat er wel een 15e plaats of daaromtrent had ingezeten.Maar anderzijds mag ik wel tevreden zijn : de eerste wedstrijdhelft kon ik goed standhouden en had ik niet het gevoel van echt te forceren (uiteraard ga je wel diep), dus wanneer alles eens goed verloopt zal het resultaat wel naar wens zijn. Ik vergeet soms wel eens dat ik maar 80 km had gelopen als voorbereiding…Op maandag hangt de wedstrijd niet te zwaar in de benen, maar deze week zal het uiteraard enkel bij korte en rustige trainingen blijven. Volgende wedstrijd wordt wellicht een stratenloop op 19 mei.

13:57 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-05-06

Duatlon Ruddervoorde 30.4.2006

Gezien ik afgelopen zondag eindelijk aan de start van een duatlon stond, mag een verslagje niet uitblijven... Zaterdag hadden we nog een toffe en stevige training gedaan op mijn favoriete rondje aan de Maas rond Yvoir, maar na een vrij rustige week en door niet te veel te forceren kroop deze training niet in de kleren zodat ik toch fris aan de start stond in Ruddervoorde voor 6,5 km lopen, 28 km fietsen en 3 km lopen. Het was een prettig weerzien met talloze atleten die ik jaren terug reeds bekwampte. Ik stond ontspannen aan de start, maar toch benieuwd naar hoe het lopen mij zou vergaan. Zoals jullie weten ben ik pas op 13.4 terug aan het lopen gegaan na 6 weken gedwongen looprust. De looptrainingen heb ik echter rustig opgebouwd van 4 naar 15 km, dit aan tempo HF 130 à 140 met een sporadische versnelling. Hoe het met de snelheid zat bleef dus een open vraag maar het gevoel op training was in elk geval heel goed. Ik nam plaats op de tweede rij maar werd toch overspoeld (en haast omver geduwd) door de meute. Op die manier startte ik toch sneller dan ik eigenlijk van plan was, zoniet liep ik haast laatste. Ik merkte al snel dat Claisse en Sottiaux (2 hardrijders) niet veel verder liepen (zijn ook geen snelle starters) en ik schoof mee met hen op. Na 500 meter liep ik pakweg 40e en na een kilometer zag ik de kop van de wedstrijd al zeker 100 à 150 meter voorsprong hebben !! Die mannen lopen dus zeker onder de 3'/km in het begin... Het viel mij nadien op dat ik - samen met Sottiaux want Claisse moest lossen - steevast anderen - waaronder Roel ! - kon remonteren, en dat wij niets meer verloren op de atleten vanaf positie 8. Kort voor de wissel haakte we aan bij een groepje en daar moest ik toch forceren om eraan te blijven hangen, ik wou kost wat kost met Sottiaux wisselen gezien diens fietscapaciteiten. Als 16de de wissel in. De wissel ging vlot en ik zag dat Sottiaux nog bezig was met wisselen, dus dat zat goed. De eerste kilometer prikten wel wat naalden in mijn benen, maar al snel draaide het vlot. Enkel in het begin werd er wat rondgedraaid, doch vanaf het moment dat de atleten op de plaatsen 5 tot 8 waren ingehaald, al na zo'n 4 km, was de organisatie zoek. Sottiaux nam de kop en ik dacht eerst dat die zonder omkijken zou blijven sleuren want zijn kopbeurt duurde toch haast 2 kilometer, en dat aan een zeer hoog tempo. De andere kopbeurten lag het tempo stukken lager, zelf had ik geen enkele moeite om te volgen en regelmatig het tempo wat op te trekken zonder mij kapot te rijden. In de laatste ronde had niemand nog zin om het tempo erin te houden zodat ik zeker 2/3 van die ronde kopwerk heb gedaan. Kort voor de wissel trachtte ik nog weg te springen maar dat lukte uiteraard niet. Ik wisselde dan te laat waardoor één voet nog in de schoen zat. Ook de loopschoenen gingen niet vlot aan en dus was ik als 16e en laatste weg. Ik zat direct in een soepel tempo maar de anderen bleken gewoon veel sneller te lopen. Eerst hoopte ik nog op een remonte maar toen ik na een kleine kilometer merkte dat ik op niemand naderde, heb ik maar gas terug genomen en zonder forceren maar op een deftig tempo de wedstrijd uitgelopen. Achter ons was immers een grote kloof gevallen. 16e dus, vooral te danken aan mijn eerste lopen waar ik eveneens als 16e de wissel in kon. Achteraf bleek ik zelfs onder de 3'20/km te hebben gelopen waar ik eerder op zowat 3'25/km had gehoopt. 3'10/km moet dus zeker haalbaar zijn op dergelijke afstanden. Een geslaagde test voor Weiswampach, want als bonus valt de spierpijn goed mee, slechts lichtjes stijf en geen krampen of andere narigheden. Ook de voet heeft het gehouden dus de blessure lijkt achter de rug. Deze week een tweetal korte duurloopjes om toch te recupereren en nog wat wennen aan mijn tijdritstuur, maar ik zie volgende zondag met vertrouwen tegemoet. Met ons team moeten we daar trouwens een collectief sterke prestatie kunnen neerzetten : met z'n allen in de top 25 ???

12:25 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |