08-05-06

Powerman Weiswampach 7 mei 2006

Zondag was het dan eindelijk zover : nog eens aan de start van een “klassieke” Powerman. Voor het seizoen had ik deze wedstrijd als doel aangestipt, maar na de loopblessure alweer geschrapt, en – om een lang verhaal kort te maken – na een (te ?) korte inloopperiode opnieuw op de agenda gezet.De verwachtingen leg je dan eerst niet te hoog, maar als het gevoel op training heel goed is, ga je onbewust toch weer (te ?) veel verlangen…Onder een warm zonnetje maar met een fikse ZO-wind startten we met een hele bende. Ik startte zoals gewoonlijk zeer rustig, zowat rond de 50e – 60e positie, om dan na een 500m te beginnen opschuiven. De kop van de wedstrijd liep eigenlijk niet veel verder, zij waren ook relatief rustig gestart.Ik kwam dan bij Pieter en samen schoven we wat op tot bij een groepje met Lievens, Claisse en een hoop anderen. Bij het ingaan van de 2de ronde ging het tempo op het klimmetje omhoog en blijkbaar liepen we met een vijftal weg en tot mijn verbazing was Pieter er niet meer bij. Doseerde hij zo goed ?Ik lette op mijn hartslag en was hoogstens een half minuutje in het rood geweest op één van de hellingen, dus de overgang naar het fietsen mocht geen probleem opleveren.Na een vlotte wissel in 30e positie werd ons onmiddellijk een toch wel steile helling voorgeschoteld en de benen voelden goed aan. Lievens en Claisse reden de helling op alsof de meet boven lag, maar vielen nog voor de top stil zodat ik geen voeling verloor. Ik kon met een goed gevoel het tempo volgen en op de 2e helling, die zo’n 3 kilometer lang was, voelde ik dat het geen probleem zo worden om deze groep te volgen. Ik had me achteraan gehouden en dat was wel een fout(je) want in de afdaling naar Weiswampach moest ik een klein gaatje laten omdat ik het parcours niet verkend had en dus de bochten niet echt goed kon inschatten.Na de wisselzone en de steile klim, die mij minder goed lag dan de langere helling, moest ik dus zo’n 150 meter dichtrijden. Het feit dat dat vrij vlot lukte (op de tweede helling reed ik de hele groep voorbij om vooraan te zitten) stemde mij optimistisch voor het vervolg.Maar dan ging het plots minder : ik kreeg last aan de maag en daardoor ook met de ademhaling. Veel te veel koolhydraten ingenomen ! Een domme (her)beginnersfout. Ik was vooraf te bezorgd dat ik een klop van de honger zou krijgen en heb dus teveel suikers ingenomen. In het vervolg dus weer met een dorstlesser onderweg in plaats van een energiedrank.Ik blokkeerde halverwege de derde ronde en moest de bende, die steeds meer begon te stayeren, op de klim laten gaan. Ik verstond er eerst niets van : ik was niet in het rood geweest, heb meer dan genoeg kilometers in de benen, we waren pas anderhalf uur onderweg en ik kon niet meer volgen ?? Het was maar verderop dat ik mij realiseerde dat ik geen slok van die drank meer binnen kon krijgen. Water, dat moest ik hebben ! Na een gedwongen recuperatieperiode waarin ik de groep in de verte zag wegrijden, kwam ik er wat door maar de hartslag wou toch niet echt meer tot 170 klimmen.Na terug een vlotte wissel begon ik als 23e aan de laatste beproeving, nog eens 10 kilometer lopen. De moral stond al niet zo hoog meer maar op de koop toe ging het nu nog slechter ! Boven HF 140 kreeg ik niet te houden pijn aan het middenrif. Ik strompelde dus de hellingen omhoog en zelfs in de afdalingen moest ik inhouden. Toch gingen mij slechts 2 atleten voorbij, maar op de open vlakte zag ik dat er nog een vijftal op weg was.Na 4 km moest ik zelfs even wandelen in de hoop op die manier de pijn aan het middenrif kwijt te zijn. Het lukte blijkbaar, want de tweede loopronde ging een stuk vlotter, de hartslag kon weer omhoog zonder pijn, en dus ging ook het tempo omhoog. De tweede ronde liep ik op die manier zowat twee minuten sneller dan de eerste, met als gevolg dat ik ook niet meer werd ingehaald.Licht ontgoocheld kwam ik als 24e over de meet, ontgoocheld in het besef dat er wel een 15e plaats of daaromtrent had ingezeten.Maar anderzijds mag ik wel tevreden zijn : de eerste wedstrijdhelft kon ik goed standhouden en had ik niet het gevoel van echt te forceren (uiteraard ga je wel diep), dus wanneer alles eens goed verloopt zal het resultaat wel naar wens zijn. Ik vergeet soms wel eens dat ik maar 80 km had gelopen als voorbereiding…Op maandag hangt de wedstrijd niet te zwaar in de benen, maar deze week zal het uiteraard enkel bij korte en rustige trainingen blijven. Volgende wedstrijd wordt wellicht een stratenloop op 19 mei.

13:57 Gepost door Dirk | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.